In de praktijk

Vrijstelling van stikstof door mineralisatie zorgt voor een aanzienlijk aanvoer van stikstof in de bodem doorheen het groeiseizoen. Stikstofmineralisatie is het proces waarbij organische verbindingen in of op de bodem door micro-organismen worden omgezet naar anorganische (minerale), voor de plant beschikbare nutriënten.

Het stikstofgehalte in je bodem is op elk moment het resultaat van het initiële stikstofgehalte bij de start van het groeiseizoen, en een reeks aan- en afvoerposten van stikstof.

Naast stikstof zijn er ook vele andere elementen van belang voor een goede biomassaproductie van de plant. De belangrijkste hoofdelementen die een plant nodig heeft om te groeien, zijn: stikstof (N), fosfor (P), kalium (K), zwavel (S), calcium (Ca), magnesium (Mg), natrium (Na) en spoorelementen zoals koper (Cu), kobalt (Co), boor (B), zink (Zn) en selenium (Se) 

Een optimale bemesting houdt rekening met de 6J's. Dat betekent dat de bemesting uitgevoerd wordt met de juiste mestsoort, aan de juiste dosis, op het juiste tijdstip, met de juiste bemestingstechniek, op de juiste plaats, met het juiste teeltplan of teeltrotatie.

Weten wat er in de bodem zit is het startpunt voor het bepalen van je bemesting, zowel voor de dosis als voor de samenstelling van de mest die je gebruikt. Een staalname en bijbehorende analyse zijn dus een handig hulpmiddel bij het bepalen van je bemesting. Weten hoe je ze best inzet, helpt je dus goed op weg!  

Bij het voeren van meststoffen op je veld kan een deel van de stikstof die je toedient vervluchtigen als ammoniak. Dat betekent een verlies, want de plant kan die vervluchtigde stikstof niet meer benutten. Bovendien heeft de vervluchtigde ammoniak een nefast effect op de lucht- en waterkwaliteit, met grote gevolgen voor mens en natuur.

Op heel wat percelen in Vlaanderen wordt een groot deel van de bemesting ingevuld met dierlijke mest. Gebruik van dierlijke mest vraagt een beredeneerde aanpak: hoe kies je de juiste mestsoort? Hoeveel dien je wanneer toe, en op welke manier? En hoe bereken je de werkzame stikstof, de hoeveelheid stikstof die beschikbaar wordt voor de plant?

Effluent is de vloeibare fractie die je krijgt na de biologische behandeling van de dunne fractie na het mechanisch scheiden van drijfmest. Ten opzichte van ruwe drijfmest bevat het nagenoeg geen stikstof en fosfor, maar wel kalium, natrium en chloor. Maar let op, er is wel heel wat variatie in de samenstelling van effluent.

Spuiwater kan je als stikstof- en zwavelmeststof gebruiken. Het wordt geproduceerd door luchtwassers tijdens de luchtbehandelingstechniek die ammoniakemissies naar de omgeving beperkt. Het is een interessante optie om stikstofverliezen te beperken, goed voor je gewas én voor het milieu.

Biostimulanten zijn producten die natuurlijke plantprocessen stimuleren, zoals de groei en ontwikkeling van de plant. Dat kunnen ze door de efficiëntie van het nutriëntengebruik te verhogen, door de plant toleranter te maken aan omgevingsstress (vb. droogte- of warmtestress), door de beschikbaarheid van nutriënten in de bodem of de rhizosfeer te verhogen … 

De aardappelteelt wordt gekenmerkt door een ruime plantafstand, een beperkt wortelstelsel en een korte stikstofopnameperiode. Dat zorgt ervoor dat aardappelen inefficiënt stikstof opnemen, en het dus nodig is om juister te bemesten.